ดิสทริคท์ ไนนท์ ว่าด้วยเรื่องการดำรงชีวิตร่วมกันระหว่างต่างดาว และ มนุษย์โลก (ที่ไม่เรียกต่างดาวว่า มนุษย์ต่างดาว เพราะในเรื่องเรียกว่า กุ้ง) ที่ดำรงอยู่ร่วมกันมา 20 ปีแล้ว และด้วยอัตราส่วนจำนวนต่างดาวในหลักล้านได้สร้างปัญหาต่าง ๆ ให้กับมนุษย์โลก ดังนั้น "พวกเรา"จึงคิดที่จะย้าย "พวกเขา" ไปอยู่ในค่ายกักกันที่(คิดว่า) ดีกว่าเดิม ภายใต้ความเคลือบแคลงสงสัยของ "พวกเรา" บางคนที่สงสัยว่าการโยกย้ายประชากรต่างดาวที่สำคัญนี้มีอะไรซ่อนอยู่เบื้องหลังหรือไม่ แต่นั้นไม่ใช่สิ่งสำคัญที่นำเสนอมากไปกว่า เมื่อพระเอกของเราเกิดมือซนขึ้นมา ไปหยิบจับเอาชิ้นส่วนบางอย่างของต่างดาวขึ้นมาเล่น และโดนของเหลวฉีดเข้าตามร่างกาย ซึ่งส่งผลให้เขากลายพันธุ์เป็นพวกกุ้งอย่างช้า ๆ เมื่อ "พวกเรา" รู้เรื่อง พระเอกของเราก็ถูกปฏิบัติเช่นเดียวกันมนุษย์ต่างดาวทันที เป็นเหตุให้พระเอกของเราต้องหลบหนีเพื่อเอาชีวิตรอดจากอันตรายที่เกิดขึ้นจากน้ำมือของ"พวกเรา"เอง !!!

ชื่อไทยของหนังบอกว่า ยึดแผ่นดิน เปลี่ยนพันธุ์มนุษย์ แต่ในความเป็นจริงแล้ว ไม่ได้เกี่ยวข้องกับการยึดแผ่นดินซะตรงไหนเลย กลับกันฝ่ายต่างดาวเป็นผู้ให้ความช่วยเหลือพระเอกในการหลบหนีจากการล่าตัวของมนุษย์ฝ่ายต่าง ๆ มากกว่า หากคุณต้องการความเป็นแอคชั่นในตัวหนังอาจจะผิดหวัง เพราะช่วงแรกของหนังจะเป็นการปูเรื่องถึงปัญหาความขัดแย้งกันระหว่างการดำเนินชีวิตร่วมกันของต่างดาว และมนุษย์ (หนังเรื่องนี้มีแนวคิดมากจากการเหยียดผิว และปัญหาสังคมในแอฟริกา เพียงแต่เปลี่ยนจากมนุษย์ด้วยกันเอง เป็นมนุษย์ด้วยกันเอง + ต่างดาว) ด้วยวิธีการถ่ายทำในลักษณะของคลิปวีดีโอสัมภาษณ์ตัวละครที่มีส่วนเกี่ยวข้อง ตัดไปตัดมา ซึ่งทำให้แตกต่างจากมุมมองปรกติของการนำเสนอในหนังทั่วไป ส่วนใครที่ชอบหนังแนวไซไฟเป็นทุนอยู่แล้วจะได้เปรียบเพราะช่วงกลางเรื่องถึงการหลบหนีของพระเอกที่ค่อย ๆ กลายเป็นกุ้ง และกุ้งพ่อลูกที่เป็นตัวคอยช่วยเหลือพระเอก ก่อนที่จะมาแอคชั่นมันส์ระเบิดระเบ้อในตอนท้ายเรื่อง ซึ่งบรรยากาศโดยรวมแล้วเราจะได้อารมณ์ด้านมืดของมนุษย์อย่างถึงพริกถึงขิง ข่า และ ตะไคร้ ไม่ว่าจะเป็นความอยากรู้อยากเห็น ความอิจฉาริษยา ความเห็นแก่ตัว ความกลัว การเอาตัวรอด ฯลฯ ซึ่งสิ่งต่าง ๆ เหล่านี้ก็ถูกรวมอยู่ในตัวพระเอกของเรานั่นเอง ดังนั้นเราจึงจะได้เห็นพระเอกแบบที่ไม่น่าจะเป็นพระเอก ซึ่งกลับกันกลายเป็นเราลุ้นไอ้พระเอกที่ไม่เหมือนพระเอกนี้ให้มันเป็นพระเอกซักที ซึ่งหนังก็ทำให้เขาเป็นพระเอกจนได้ในตอนหลัง

อีกมุมหนึ่งคือชาวต่างดาวที่ทำได้แตกต่างแหวกแนวจากหนังไซไฟเรื่องอื่น ๆ ทำให้เราอดคิดไม่ได้ว่า ต่างดาวที่มีวิทยาการกว้างไกล แต่วิถีชีวิตกลับไม่แตกต่างจากสัตว์กินเนื้อที่อยู่ในโลกเลย ซึ่งขัดแย้งกันอย่างไร้เหตุผลในแง่ของมนุษย์ แต่หากคิดกลับกัน นักวิทยาศาสตร์บางคนเองยังเชื่อว่าโลมานั้นมีวิธีการสื่อสารที่ล้ำหน้ากว่ามนุษย์ และอาจมีสมองที่เก่งกว่ามนุษย์ แต่โลมาก็ยังไม่ได้เป็นส่วนบนของห่วงโซ่อาหารแต่อย่างใด ต่างดาวในเรื่องนี้ก็เช่นกัน พวกเขามีความสามารถในการคิดประดิษฐ์อาวุธที่ล้ำหน้ากว่ามนุษย์โลกมากนัก ใช้วลาไม่กี่วินาทีในการจับนู้นจับนี่มาประกอบเป็นระเบิด แต่เขาดำรงอยู่ในสลัม คุ้ยหาขยะไปวัน ๆ และสร้างอาวุธมาเพื่อแลกกับเนื้อที่นำมากิน(สดๆ) โดยปราศจากความต้องการยึดครองเป็นส่วนบนของเผ่าพันธุ์ (ซึ่งถ้าคิดจะทำแล้วละก็ไม่ยากเลย)พวกเขาไร้ซึ่งความต้องการที่จะต่อสู้ นอกจากการสู้เพื่อหาอาหาร (รวมทั้งมนุษย์ก็เป็นอาหารของเขาด้วยนะ) ไม่มีความกระหายในสงคราม ซึ่งตัวหนังพยายามจะอธิบายสิ่งนี้มาตั้งแต่ต้นเรื่อง คือความแตกต่างระหว่างวัฒนธรรม การดำรงชีวิต ที่นำมาซึ่งความขัดแย้ง

อีกสิ่งหนึ่งที่ตัวหนังทำได้โดดเด่นไม่แพ้กันคือ CG ที่การันตีจากทีมสร้างที่มีฝีมือ เพราะมันทั้งเนียน และสมจริงมาก ถึงแม้ไม่หวือหวาแต่กลับเป็นธรรมชาติ โดยไม่สนใจว่าจะสวยงาม หรือน่าหวาดเสียวแค่ไหน (ในหนังมีฉากแหวะ ๆ และเลือดสาดกระจายมากมาย)

แม้หนังจะเป็นแอคชั่น/ไซไฟ แต่สิ่งที่ถูกสอดแทรกบรรยายในตัวหนังกลับเป็นด้านมืดของความเป็นมนุษย์มากกว่า ซึ่งตัวผกก.ก็ทำได้ดีมากจนเรานึกเอาใจช่วยต่างดาวสองพ่อลูกมากกว่าตัวเอกเสียอีก (โดยมากคิดว่าเมื่อไหร่ตัวเอกจะเป็นพระเอกซักที)เห็นได้จากประโยคเด่นจากฝั่งต่างดาวว่า "เราแค่อยากกลับบ้าน" ส่วนประโยคเด่นของฝั่งมนุษย์คือ "กุ้ง 1 ตัว กระสุน 1 นัด" และการทิ้งท้ายฉากจบที่ทำให้อารมณ์คาใจและสงสารพระเอกมากมายก่ายกอง

โดยสรุปแล้วหากเปรียบเทียบกลับจำนวนค่าบัตรเข้าชมในโรงหนังแล้ว อาจคิดว่าไม่คุ้มเงิน หรือแม้แต่เวลา แต่หากไม่มองในแง่ของมนุษย์แล้วเราจะได้รับความรู้สึกที่ผกก.ตั้งใจเหน็บแหนมหรือตบหน้าสันดานดินของเราได้อย่างแสบสรร และถือเป็นสิ่งที่น่าจับตามองสำหรับผลงานชิ้นต่อไปของผกก.วัย 30 ปีที่ชื่อ นีลล์ บรอมแคมป์

กำลังว่าจะไปดูอยู่เลย

ถ้าได้ดูแล้ว จะมาช่วยวิจารณ์

ฝรั่งมันก็ฉลาดคิดดีครับ

แต่มาคิดอีกที.....