ขออภัยที่เปิดtopicใหม่ ผมมีมุมมองอย่างนี้ครับว่า การที่คนเราทำผิดไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตามถ้าไปอยู่ในสังคมที่ถูกสั่งสอนว่าการกระทำนั้นถูกต้องหรือสมควรแล้ว แม้ว่าจะไปอยู่ในที่ที่มีบริบทต่างก็ยังคงทำได้โดยไม่รู้สึกผิดด้วย เช่น ในกรณีของการสั่งสอนฝึกฝนผู้ก่อการร้ายดูจากภาพยนต์ไม่แน่ใจว่าเรื่อง Blood Diamond หรือ ดูKing of Scottland แต่น่าจะ(blood diamond)พอดีดูช่วงใกล้ๆกันเลยสับสน กลับมาเข้าเรื่องเน็ท เราจะพบว่ามีคนมากมายที่กล้ากระทำความผิดทางinternet หรือ ด่าทอ ยั่วยวน หรือ อะไรก็ตามที่ชีวิตจริงอาจจะไม่กล้าทำ นั่นเป็นเพราะรู้สึกว่าตนเองปลอดภัย, ไม่ถูกจับกุม, ไม่มีใครรู้ว่าตนเป็นใคร และอื่นๆ ตรงจุดนี้จึงเป็นประเด็นที่อยากนำมาแลกเปลี่ยนครับ เพื่อสังคมที่ดีขึ้นหรือทำความเข้าใจปรากฎการณ์ทางสังคมละกัน

เพราะในโลกจริงทำไม่ได้เลยไป แสดงออกทางนั้นล่ะมั้งครับ

ผมเป็นคนหนึ่งที่ใช้ชีวิตในโลกอินเตอร์เนตเป็นประจำวันอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นการสืบหาข้อมูลต่าง ๆ ที่เป็นประโยชน์ เรื่องที่อยากรู้ รวมถึงการติดต่อสื่อสาร ฯลฯ และผมก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า บางครั้งก็แอบเข้าเวปโป๊อยู่กลาย ๆ แต่ก็เข้าไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นมากกว่า การมีอารมณ์ร่วมในเวปโป๊นะครับ อีกทั้งผมยังเป็นผู้ใช้โปรแกรมแคมฟอกในการติดต่อสื่อสารกับเพื่อน ๆ ในกลุ่มอีกด้วย (ด้วยความที่ว่าโปรแกรม Msn ไม่สามารถมาส่องกล้องกันหลาย ๆ คนได้) ห้องที่ผมอยู่บางครั้งก็จะมีสาว ๆ มาโชว์เนื้อหนังมังสาให้ดูวันละครั้ง หรือ สองสามวันต่อครั้ง ก็มีบ้าง ซึ่งแรก ๆ ก็ยอมรับว่ารุ้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่ได้เห็น ปะปนกับความตกใจ และใคร่รู้ แต่เมื่อเราเห็นอะไรซ้ำ ๆ กันบ่อยๆ ความรู้สึกที่ว่ามานั้นก็หายไปตามกาลเวลา จากการที่เราเข้าสู่วงจรของโลกไซเบอร์ ในความคิดของผมเข้าใจว่ามันมีทั้งสิ่งดีและร้ายครับ สิ่งต่าง ๆ นี้ก็ไม่แตกต่างอะไรจากสังคมที่เราอยู่จริงๆ ผมนึกถึงสมัยวัยรุ่น อายุประมาณ 18-19 ผมลองไปเที่ยวสถานบริการทางเพศหรือภาษาชาวบ้านเรียกว่า ซ่อง นั่นเอง (ด้วยความอยากรู้อยากเห็นจริง ๆ นะ)สิ่งที่ผมอยากจะบอกก็คือสถานบริการเหล่านั้นก็เปิดให้บริการกันอย่างเปิดเผย ไม่ได้หลบซ่อนแลกับว่าเป็นสิ่งถูกกฏหมายไปซะอย่างนั้น และบุคคลที่ให้บริการทางเพศในสถานที่นั้นก็ให้บริการกันเป็นกันเองไร้ซึ่งความคละเขินแต่อย่างใด สิ่งที่ผมอยากจะบอกคือความไม่แตกต่างกันเลยระหว่างสถานบริการ บุคคลที่ให้บริการ เมื่อเปรียบเทียบกับ การโชว์ หรือเวปไซดิ์ลามกในโลกไซเบอร์ เพียงแต่ว่าเป็นสังคมเสมือนที่มีลักษณะคล้ายกันเท่านั้นเอง ซึ่งในความคิดของผมแล้ว การด่าทอ ยั่วยุ นั้นในสังคมจริง ๆ เราก็มีเหมือนกัน เหมือนในปัจจุบันที่สื่อต่าง ๆ เสนอให้เห็นการฟ้องหมิ่นประมาท ไม่ว่าจะเป็น นักการเมืองฟ้อง สื่อฟ้อง ดารานักแสดงฟ้อง หรือประชาชนทั่วไปก็ฟ้องกัน ไม่ว่าข้อความนั้นจะเกิดจากการให้สัมภาษณ์ในสถานที่ธารณะ สื่อข้อความจากอินเตอร์เนต(เหมือนซ้อเจ็ดที่โดนฟ้อง) กระทั้งเทปเสียงนายกที่เผยแพร่ในอินเตอร์เนตเป็นต้น ทั้งนี้หากจะบอกว่ากฏหมายในโลกไซเบอร์มีไหม จริง ๆ แล้วมีครับ แต่ผู้ปฏิบัติใช้นั้นมีน้อย และผู้ให้ความคุ้มครองนั้นปฏบัติหน้าที่ของตนเองได้อย่างเคร่งครัดหรือเปล่าเท่านั้นเอง การแจ้งดำเนินคดีในโลกไซเบอร์ทำได้ง่ายกว่าการตามหาตัวคนกระทำผิดในโลกความจริงเสียอีกครับ ในบางครั้งผู้ใช้หรือผู้ถูกกระทำเองกลับไม่ได้ใส่ใจเสียอีก ในกรณีนี้ หากคุณได้รับความเสียหายจากสื่ออินเตอร์เนตคุณสามารถติดต่อไปที่ผู้ให้บริการอินเตอร์เนตได้ทันที โดยเขาจะสามารถระบุไอพีของผู้กระทำได้อย่างรวดเร็ว (ในกรณีที่เป็นของไทยก็มีไม่มากครับ ไม่เป็น แม๊กเนต ก็ ทีโอที หรือ ทรู เท่านั้นเอง) แล้วเขาก็จะให้คุณแจ้งความกับเจ้าหน้าที่ตำรวจจากนั้นตำรวจก็จะมีคำสั่งให้เปิดเผยหมายเลขไอพีและสืบหาผู้กระทำผิด ซึ่งส่วนใหญ่จะอยู่ในบริเวณเดียวกันนั่นและครับ ยิ่งถ้าผู้กระทำผิดใช้อินเตอร์เนตส่วนบุคคลแล้วยิ่งง่ายเข้าไปใหญ่ เหมือนอย่างที่นายกหาต้นตอคนปล่อยเทปเสียงไงครับ สองวันก็รู้แล้วว่าปล่อยมาจากที่ไหนจริงๆ ทั้งนี้ทั้งนั้น ผมคิดว่าไม่ว่าในโลกไซเบอร์ หรือโลกสังคมจริง ๆ แล้ว หากจะมองกันที่ตัวบทกฏหมายแล้ว ผมคิดว่าขึ้นอยู่กับผู้มีส่วนควบคุมมากกว่าครับ ว่าเมื่อเราแจ้งแล้วตำรวจเขามีใจจะปฏิบัติหน้าที่หรือเปล่า หรือผู้เกี่ยวข้องในการให้บริการจะเต็มใจช่วยเหลือไหม ซึ่งถ้าเขาไม่ให้ความสำคัญตรงนี้ ไม่ว่าจะเป็นโลกจริง หรือโลกไซเบอร์ ก็ค่าเท่ากันล่ะครับ อันนี้เป็นความคิดของผมในฐานะคนใช้อินเตอร์เนตเหมือนกันอ่ะนะครับ ความคิดอื่นว่าไงคงต้องรอให้เขามานำเสนอดูนะ

คิดว่าโลกไชเบอร์คงไม่ต่างจาก ชักโครก

พอดีกลับมาอ่านอีกครั้งเลยเปิดประเด็นขึ้นมาอีกรอบ จากที่กล่าวมาในตอนต้น ผมเลยสนใจว่า การกระทำความผิดโดยไม่รู้สึกผิด หรือ ไม่รู้ว่าสิ่งที่ตนทำนั้นผิด ประเด็นนี้น่าสนใจครับ เพราะจริงๆคงพบได้ทั่วไปในสังคม เช่น เมาขับ คนทีดื่มแล้วขับไม่รู้สึกว่าผิดอะไร ถึงกับพูดด้วยว่า ถ้าตนดื่มแล้วขับเกิดไปชนอะไร ก็เดือดร้อนเองไม่ได้ผิดอะไรมากมาย โดยมิได้คำนึงว่าไอ้ที่ไปชนอาจจะเป็นคน หรือ ทรัพย์สินที่ผู้อื่นหวงแหนก็เป็นได้ ตัวอย่างนี้อาจจะไม่ตรงเท่าไรนักแต่คิดว่าคงเข้าใจกันได้

สังคมเป็นตัวกำหนด ว่า อะไรถูก อะไรผิด
แต่ธรรมชาติของมนุษย์ ใครล่ะเป็นคนกำหนด